ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΑΛΦΑΒΗΤΟΣ

by alexandra.andriadi

Για εμένα η Αλφάβητος απέκτησε άλλο νόημα όταν άρχισα να την αντιλαμβάνομαι με τον τρόπο που έφτανε και σε σένα τις Τετάρτες στη Σοφίτα.

Θέλω να σου εκμυστηρευτώ πως αυτή η «πειραγμένη» Αλφάβητος γεννήθηκε πρώτα από το γράμμα «Φ», με το ρήμα «Φοβάμαι», ένα απόγευμα σε ένα λεωφορείο στον Βόλο καθώς επέστρεφα σπίτι μου, πριν αρκετό καιρό. Αυτό το γράμμα ήταν το πρώτο της Αλφαβήτου.

Πιστεύω στον φόβο, αλλά όχι με την έννοια που ίσως νομίζεις.

Ο φόβος, για εμένα, λειτουργεί σαν βήμα, σαν σκαλοπάτι. Μου επιτρέπει να τον πατάω για να μεγαλώνω, να εξελίσσομαι, να μαθαίνω. Αν και πολλές φορές νομίζω ότι αυτός πατάει πάνω μου και με κάνει να αισθάνομαι σαν μια χαλκομανία με την ανάσα μου να κόβεται μονομιάς και οι παλμοί της καρδιάς μου να χορεύουν σε ξέφρενους ρυθμούς.

Όμως, με την παρότρυνση του αδερφού μου, από όταν ήμουν μικρή, έχω μάθει να σέβομαι τον φόβο και αυτός με τη σειρά του σέβεται εμένα και έτσι να τον αντιμετωπίζω. Αν και σίγουρα δεν είναι ούτε «γλυκούλης» ούτε χαριτωμένος.

Τον φόβο μου τον κοιτάζω κατάματα, ακόμα κι αν στην αρχή τρέμω και την αόρατη σκιά του.

Φοβάμαι, αλλά προχωρώ. Στα μάτια μου είναι μονόδρομος. Πότε βγαίνει σε καλό και πότε τα πράγματα γίνονται περίπλοκα, τουλάχιστον μέχρις ότου καταφέρουν να βρουν το δρόμο τους και να ξεδιαλυθούν. Η αντιμετώπισή του δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ανάλογα τη φοβία και τις συνθήκες χρειάζεται και διδαφορετικός χρόνος.

Αυτή η Αλφάβητος ξεκινάει από το άλφα της Απομυθοποίησης. Κι όμως… μας παίρνει αρκετό καιρό -ίσως και χρόνια- για να καταλάβουμε πως πολλές φορές χρειάζεται να απομυθοποιήσουμε οτιδήποτε και οποιονδήποτε έχουμε τοποθετήσει στο βάθρο του θαυμασμού ή στο βάθρο του φόβου. Ίσως μόνο έτσι θα αποβάλλουμε φίλτρα που διαστρεβλώνουν μια πραγματική εικόνα.

Η Αλφάβητος, όπως την αντιλαμβάνομαι, είναι κάτι παραπάνω από φθόγγους με τους οποίους σχηματίζω λέξεις, φράσεις και προτάσεις. Είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας.

Είναι ένα ταξίδι δύσκολο, κάποιες φορές δύσβατο και πολύ επίπονο, ειδικότερα όταν φτάνεις σε κάποια συνηδειτοποίηση που γκρεμίζει όσα νόμιζες πως ίσχυαν. Η αυτογνωσία σε προσγειώνει… και αυτό πονάει.

Όταν την έγραφα λοιπόν, σκεφτόμουν πως στο κάθε «εγώ, εσύ, αυτό, εμείς, εσείς, αυτοί» υπάρχουμε λίγο-πολύ όλοι μας ή έστω η σκέψη μας έχει ταξιδέψει σε όσα έχουν ειπωθεί στο κάθε γράμμα. Κι αν όχι… τότε ίσως ήρθε η ώρα να τα λάβουμε υπόψη μας.

Κι αν φτάνοντας στο τέλος βλέπεις να μιλάω στο Ωμέγα για ωριμότητα, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως την έχω κατακτήσει.

Για δες κι αυτα

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Καλά το κατάλαβες! Υπάρχουν cookies ΚΑΙ στη Σοφίτα. Είσαι ΟΚ; Είμαι OK με αυτό Ας δω την πολιτική απορρήτου πρώτα